مرگ پرنده

پرندة من خوب وقشنگه

پرهاش لطيف وخيلي زرنگه

توي قفس طلائي براش گذاشتم آب ودونه

هرروزكه ازخواب پامي شم اون برام ميخونه

قصة  تلخ آدماي مجنون

قصة  تلخ مردماي دلخون

ازآوازش غم مي باره

غصه داره اون بيچاره

وقتي ميخونه قلب من بيادغمهاش مي افته

بياداون گريه هاي هميشه تنهاش مي افته                     

پرندة ملوس من

درياي آبنوس من

وقتي كه تنها ميمونم

تورارفيقم ميدونم

بگوبه من پرنده ام پرندة نازنينم

ميخوام نوك قشنگتوهميشه خندون ببينم

چراهميشه غمگينوسرتو پرات گذاشتي

مگرتوجنگلاي غم توآشيونه داشتي

خاموش وسردوبي صداپرنده بود

كنج قفس كنارمن نشسته بود

فكرميكنم گريه مي كرد

گريه به آينده ميكرد

اما دلم خوب ميدونه

كه اون اسير زندونه

  ميخوام ديگه رهاش كنم

توآسمون هـواش كـنم

  دور ازديـار آدمـا

   فـردا بـره توجنگلا

بادلبرش شـادي كنه

  يـادي زآزادي كنه

فرداكه آفتاب دراومد

 عمرشبانه سراومد

  افسوس ديگه صداش نبود

صداي خنده هاش نبود

  مرغ قشنگ ونازمن

بلبل خوش آواز من

دردا كه ديگه مرده بود

قلب مرا آزرده بود

  قصه شب

 امشب شبی غریب و بسی نا آشنا بود 

فریادآه و ماتم قلب غمین من 

دردا که با هزارخاطره ازپیش من برفت 

آن تک ستاره ای که بدی همنشین من  

 -----------

جان دررهش سپارم وبس گریه ها کنم 

واندم بریزم اشک ندامت به پای او 

این دل نمی شود آرام وای دریغ

هردم بسان کودکی دارد هوای او 

 ----------- 

درخانه دل خونینم عشق پاکش را 

جاداده ام که بودمونس شبانه من 

آه وفغان برآورداین دل که یارکجاست 

برآسمان رسداین بانگ عاشقانه من  

 ------------ 

امشب به کلبه محزون عشق من بیا 

تادرکنارهم به شهرپریها سفرکنیم 

ازآسمان روشن مهتاب بگذریم 

تا برفرازکوه شقایق نظرکنیم

اگر دبیر ریاضی بودم ثابت میکردم که چگونه شعاع نگاهت از مرکزقلبم می گذرد.

اگر دبیرشیمی بودم نام تورادرقلبم پخش میکردم تا محلول محبت گردد.

اگر دبیردینی بودم می دانستم که بعدازخدا تورا می پرستم.

اگر دبیرجغرافی بودم می دانستم خوش آب وهواترین جا آغوش گرم توست.

ا گر دبیر زبان بودم با زبان بی زبانی می گفتم ( دوستت دارم)

  مادر

انیس و مونس ما هستی مادر

شود جانم بقربان تومادر

    ---------

اگریک لحظه من رویت نبینم

زهجر تو زنم فریاد مادر

       ------

فراموشم نشد آن شام تاریک

که بودی تاسحر بیدار مادر

        ------

زبهرآنکه من خوابم بگیرد

لالایی بهرمن خواندی تو مادر

        ------

امیدم – انتظارم – شام تارم

همه جود و وجودم هستی مادر

        -------

امیدم باشد ازیکتا خداوند 

که باشی درجهان پاینده مادر

      تنهائی

خدایا همنشین اشک وآهم

دراین دنیا غریب و بی پناهم

بفریادم کسی فریادرس نیست

به اشک مادرم من بی گناهم

          -------

چرابربام من غم د رکمین است

چرا این قلب من دائم غمین است

چراویرانه گشته منزل من

گمانم رازتنهائی همین است

          -------

دلم ازماتم تنهائی خون شد

به لب ازداغ بی مهری فغان شد

خدایا تابه کی تنها بمانم

زبخت بدغم ودردم فزون شد

    بانگ فریاد

خستۀ دردم ولی درمان کجاست؟

جان بلب آمدولی جانان کجاست؟

          -----------

غرق اندوهم دراین ویرانه ها

بلبل مستم نوای من کجاست؟

         ------------

شمع هجرانم که می سوزد تنم

بانگ فریادم صدای من کجاست؟

         ------------

من عقاب تیز پروازم ولی

مرغ قاصد آشیان من کجاست؟

        -------------

همچومجنون میزنم فریادها

لیلی من همزبان من کجاست؟

        ------------

هرکسی بامن سخن داردولیک

شهرزاد قصه گوی من کجاست؟

         -----------

بهترین ایام عمرمن گذشت

ای دریغا روزگار من کجاست؟

          ----------

من حمیدم بادوصد سوزوگداز

آخرآن آرام جان من کجاست؟

           ----------

          -------

               --

بابا یه کم برام بزرگه؟

-- اشکال نداره عزیزم بزرگ که شدی

اندازه میشه!

     سخن دل

خداوندا خدای مهربانم

تویی درروزو شب وردزبانم

 -----------

نگاهی برمن خونین جگرکن

که ازجورفلک افسرده جانم

  -----------

تودرمان دل بیچاره ام کن

که غم ریشه زده تااستخوانم

  -----------

توبنگرتابگویم ازبرایت

همه اندیشه ودردنهانم

   ----------

شکسته قلب من ازبیوفایی

زنیرنگ وفریب اندرفغانم

  ----------

بدریای امیدوآرزوها

شکسته قایقی بی بادبانم

 ---------

زبس نالیده ام درماتم دل

فراری گشته نورازدیدگانم

  ---------

ببردرگورسرد آرزویم

که یابم شاید آنجاهمزبانم

 ---------

چه سوداززندگی دراین زمانه

که خودبازیچۀ دست زمانم

  ---------

دوروزعمرمن بگذشت وامّا

نروییده گلی در گلستانم

dezhamid@yahoo.com

                             خزان امید

  عمری به خیال دل بیمارنشستم

  شاید که نگارم زپس پرده عیان شد

                                     هیهات که افسانۀ عمرم بسرآمد

                                     اما رخ زیباش به یکباره نهان شد

 دردشت وجودم گل امید بروئید

 افسوس که دردامن بیگانه خزان شد

                                      بلبل بسرشاخه نوای دگری داشت

                                      برحال پریشان دلم مرثیه خوان شد 

 اکنون گل حسرت بدلم ریشه دوانده

  بیچاره دلم لانۀ افسوس وفغان شد

                                  کس بامن محزون سخن ازعشق نگوید

                                    چون عشق وامیدم همه آن دگران شد

 آن یارکه درشادی وغم مونس من بود

 قربانی این مردم بی نام ونشان شد

                                     زان روزکه این تیرجفابرجگرم زد

                                        افسانۀ آوارگیم ورد زبان شد

 قلبم همه پرخون شد وجانم بلب آمد

 زین سیل جگرسوزکه ازدیده روان شد

                                       کس شکوه برد پیش خداازستم خلق

                                        اما دلم از ظلم خداوند بجان شد

 توازدشتهاي دورآمدي وزندگي تاريك پژمرده وخزان زدۀ مرا رنگشادي بخشيدي من               

           لطافت دستهاي پرمهرت راباتمامي وجودم احساس مي كنم .

          توباآن قلب بزرگ وشكسته ات دروجودم روح نشاط مي بخشي .

       (  اكنون خسته ترازهميشه بتومي انديشم )                                   

       بتواي شكسته دل كه :  سرود وقصه هايت سرشارازرنج وناكامي است .

          اي ملكة رؤياها من ناشناخته تورامي شناسم وانگار كه اززمانهاي دورباتو بودم .

          انديشه هاي بلندتورا درگذر زمان مي ستايم . ايكاش مي توانستيم كه دردها ورنجهايمان

          راباهم قسمت كنيم وفقط به آينده اي روشن بينديشيم .

            من فرياد درگلوشكسته ات رابجان مي شنوم . فريادي كه ازحلقوم زخم خوردۀ

             دختري رنج كشيده بگوش مي رسد.

 مراببخش

   بی توهیچ وبا توهمه چیز

 هرلحظه درنگاهت

برگرداي اميدكه راه توراباستاره آذين بندم وبابوسه باران                                                 

 گلهاي اقاقي وياس وبنفش دررهگذارتونهم..

برگردتاباترنم نسيم ودرمهتابي سيمگون قلبمان رالبريزازشادي ونشاط كنيم.

چه زيباست زماني راكه همچون پرندگان مهاجرپروازكردودرشهرنورآشيانه گزيد

وچه دل انگيزخواهدبوداگربازآيي تادست خسته مرادردستان اميدبخش خودگذاري.